En niemand vraagt hoe het met je gaat.
Je draagt. Je levert. Je lost op. Je bent de vrouw op wie iedereen leunt. En ergens onderweg ben je vergeten dat je ook mag leunen.
Juist omdat je zo goed draagt dat niemand doorheeft dat je moe bent. Niet moe van het werk. Moe van het dragen.
- Je zegt ja terwijl je nee bedoelt. En je lijf weet het.
- Je snapt niet waarom het zo zwaar voelt terwijl alles goed gaat.
- Je functioneert. Maar je leeft niet.
Als je dit leest en denkt: dit gaat over mij. Dan is het tijd.
Je hoeft minder te dragen.
IK BEN is 12 weken eerlijk kijken. Naar de patronen die je beschermden maar die je nu gevangen houden. Naar de prijs die je betaalt voor sterk zijn. Naar de vrouw achter het functioneren.
Je werkt niet met je hoofd. Je werkt met je lijf. Want je lichaam houdt de score bij. Elke grens die je niet stelt, elk gesprek dat je uitstelt, elke keer dat je doorgaat terwijl alles in je zegt: stop.
Elke week heeft een spanningsveld. Niet als probleem om op te lossen. Als terrein om in te staan. Sterk zijn vs. vrij zijn. Harmonie vs. eerlijkheid. Dragen vs. kiezen. Twaalf weken lang leer je staan waar het schuurt.
naar kiezen wat klopt.
- Je zegt nee zonder schuldgevoel. En je lijf bevestigt het.
- Je neemt rust zonder excuus. Niet als beloning. Als basisbehoefte.
- Je herkent je patroon binnen drie seconden. En je kiest bewust.
- Je spreekt uit wat je voelt. Niet perfect. Eerlijk.
- Je kijkt in de spiegel en herkent de vrouw die terugkijkt.
Ze vragen een bewuste houding.
Een spiegel die meekijkt.
Je werkt in een digitaal werkboek dat alleen voor jou is. Geen printjes. Geen losse documenten. Een persoonlijke ruimte die vasthoudt wat jij doorloopt.
Bij de start en na 12 weken kijk je jezelf aan via de camera. Dezelfde vrouw. Anders. Alleen voor jou.
Tik op de plekken waar je spanning voelt. Bij de start en aan het eind. Zie wat er verschoven is. Zonder woorden.
Acht eerlijke vragen over hoe dicht je bij jezelf staat. Na 12 weken zie je je verschuiving in een grafiek naast elkaar.
Elke week één vraag: hoeveel draag je dat niet van jou is? Na 12 weken zie je de lijn. Die lijn vertelt je verhaal.
Elke week schrijf je één zin die je bij je houdt. Na 12 weken lees je jouw 12 weken terug in twaalf zinnen.
is een vaardigheid. Geen talent.
Vijf keer kom je online samen met Marjam. Op de momenten dat het ertoe doet. En het programma sluit je af aan tafel. Niet online. Samen.
We zetten de toon. Ik leg de structuur uit. Jij landt.
Je hebt je patronen gezien. Nu gaan we erdoorheen.
Je hebt de prijs gevoeld. Nu kijken we wat eronder zit.
Je hebt uitgesproken en gekozen. Nu maken we het vast.
We markeren wat er verschoven is. Samen.
12 weken eerlijk kijken verdient meer dan een scherm. We sluiten af met een lunch. Fysiek. Aan tafel. Omdat sommige gesprekken niet achter een scherm horen.
Je hebt verantwoordelijkheid. Draagkracht. Positie. Misschien ben je opgegroeid tussen twee culturen en leerde je aanpassen. Misschien moest je op je werk dubbel zo hard bewijzen dat je erbij hoort. Misschien draag je thuis de rol van de sterke zonder dat iemand het ooit heeft gevraagd.
De bron verschilt. Het patroon is hetzelfde.
Dit programma vraagt 12 weken eerlijk kijken. Als je daar klaar voor bent, is dit voor jou.
Jaren heb ik dat gedaan. In de commerciële wereld. In het onderwijs. In leiderschapsrollen. Als ondernemer. Ik heb gestaan waar jij staat. Ik ken het systeem van binnenuit. En ik weet wat het kost om erin te functioneren.
Ik ben geen coach die vertelt wat je moet doen. Ik werk met je lijf. Niet met advies maar met vragen. Niet met strategie maar met waarheid. Ik help je zenuwstelsel vertragen zodat je kunt voelen wat je de hele dag probeert te overstemmen.
Spiegel. Ontregelaar. Iemand die het zenuwstelsel helpt vertragen.
Jij verandert.
In hoe je draagt, wat je kiest,
en waar je eerlijk in bent.
Begin met kiezen.
12 weken digitaal werkboek met persoonlijke nul- en eindmeting, reflectievragen en concrete opdrachten
5 online sessies met Marjam
Fysieke afsluiting aan tafel